IS het een jongetje of IS het een meisje?!

  • Geplaatst op
  • Door Adelina
  • 0
IS het een jongetje of IS het een meisje?!

Ik ben benieuwd hoe vaak mij in de zwangerschap gevraagd is of ik weet of het een jongetje of meisje wordt. Als je er over nadenkt is die vraagstelling al fout. Ik maak me daar niet zo druk om; ik ben ook gewend om te zeggen dat het een jongetje of meisje wordt. Of om aan een cliënt (nu klant) te vragen of ze weten wat het wordt. Maar volgens Pat klopt dat niet. Het IS al een jongetje of meisje. Immers, het geslacht wordt vastgelegd bij de bevruchting. Ja inderdaad, daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Sinds hij heeft geconstateerd dat iedereen het eigenlijk fout zegt of vraagt, verbetert hij het regelmatig. Zwaar irritant natuurlijk, zeker als je Pat niet of nauwelijks kent!

Maar goed, of wij wilden weten of wij een dochter of een zoon zouden krijgen, daar was geen discussie over. Nee! Dat hoefden wij allebei niet te weten. Tegenwoordig kun je al zoveel van tevoren weten, het geslacht leek ons een leuke verrassing. Als verloskundige vond ik het ook altijd wel leuk als mijn cliënten het nog niet wisten. Ik kan niet zo goed uitleggen waarom. Het heeft gewoon nog iets mysterieus, iets verrassends. En de gezichten van de ouders waren altijd weer verschillend wanneer ik de baby op haar buik had gelegd en zei dat ze zelf maar tussen de benen moesten kijken. De verbale en non-verbale reacties varieerden van ‘zie je nou wel’ tot ‘nou dat had ik nou nooit gedacht’! Ookal is het een leuke verrassing; toch apart dat mensen soms nog zo waarlijk verrast kunnen zijn en het echt niet gedacht hadden. Je weet toch echt dat er 50% kans is dat het een jongetje is en 50% kans dat het een meisje is. Maar vaak hebben mensen toch een soort voorgevoel. Nergens op gebaseerd natuurlijk, maar wel mooi. Vooral als dat voorgevoel helemaal niet klopt!

Dat wij het niet wilden weten heeft ook te maken met het feit dat het voor ons echt niet uitmaakte. Dat klinkt natuurlijk cliché, maar we meenden het natuurlijk serieus, net als alle andere mensen die dat zeggen. Toch gebruikte ik nooit de woorden; ‘als het maar gezond is’. Ik vind dat klinken als; ‘het maakt ons niet uit of het een jongetje of meisje is, het is allebei even welkom, als het maar gezond is’ of ‘we zullen er gek op zijn ongeacht het geslacht, als het maar gezond is’. Maar bij mij komt dan wel de gedachte op; ‘en wat als het niet gezond is?’ Dan is het bij ons nog steeds even welkom en zullen we er hoogstwaarschijnlijk net zoveel van houden. Maar natuurlijk hoop je als ouders wel op een gezond kindje. Niet alleen voor jezelf, in je leven zouden er een hoop dingen moeten veranderen, maar ook zeker voor het kind. Maar terugkomend op het feit dat het voor ons ECHT niet uitmaakte, waarom zouden we het dan van tevoren moeten weten?  Nou daar verschillen anderen met ons wel over van mening. We hebben al wat vrienden met kinderen. En bijna al die vrienden wisten van tevoren wat ze zouden krijgen. Ik wist vanuit mijn vak dat tegenwoordig meer mensen wel het geslacht weten dan niet. Maar dat je zulke aparte reacties krijgt als je het niet wilt weten, dat wist ik nog niet! We hebben zo vaak vol ongeloof te horen gekregen; ‘WAT?! Willen jullie het niet weten?? Dat is toch helemaal niet praktisch??’ Moet het per se zo praktisch zijn dan? Pat heeft altijd gezegd; ‘Ik wil niet per se een blauwe kamer voor mijn zoontje en een roze voor mijn dochter.’ Er zijn genoeg leuke dingen in een neutrale kleur te verkrijgen. Daarnaast is het juist erg praktisch om de wat duurdere dingen in een neutrale kleur te kopen. Ik hoef geen knalroze kinderwagen of maxicosi met roze bekleding. Ik denk vooruit; als we zo gezegend zijn dat we ooit nog een kindje mogen krijgen, dan wil ik de spullen wel nog een keer kunnen gebruiken. Stel dat ik dan een kindje krijg van het andere geslacht; een jongetje in een roze maxicosi is ook wel sneu. Met roze heb ik dat overigens meer dan met blauw. Blauw kan ook wel bij een meisje toch?! Als kinderwagen kozen wij voor een hele stoere Joolz by fab limited edition. Met spijkerstof; geschikt voor jongetjes en meisjes en dus heel praktisch!

Wat ik nog frappanter vond, was dat sommige mensen helemaal niet geloofden dat wij het geslacht nog niet wisten. Vooral ik als verloskundige, dat konden ze zich gewoon niet voorstellen. ‘Dat heb je heus wel al lang gezien op de echo, maar je wilt het gewoon niet zeggen.’ Waarom zou ik daar zo geheimzinnig over doen? Ik heb altijd tegen Pat gezegd dat als ik het per ongeluk zou zien op de echo dat ik het dan wel zou zeggen. Maar we gingen in ieder geval proberen het een verrassing te houden door niet te kijken naar de echo wanneer mijn collega in de buurt kwam van het geslacht. Sommige mensen denken volgens mij dat als je de echokop op de buik zet, dat je dan meteen kunt zien of het een jongetje of meisje is. Althans wel als je verloskundige bent. Nou dat is niet zo hoor! Ik ben overigens ook geen echoscopiste, maar als het goed in beeld is kan ik een piemeltje wel van schaamlipjes onderscheiden. Maar ookal ben je wel echoscopiste; je ziet het heus niet in één oogopslag. Je moet er wel naar op zoek gaan en er even de tijd voor nemen om het goed in beeld te brengen. Tijdens de 20-weken-echo zijn er verschillende metingen gedaan en er werd onder andere gekeken naar de maag- en blaasvulling. Toen de echoscopiste de blaas ging bekijken waarschuwde ze mij. Ze kwam wel erg in de buurt van het geslacht, dus heb ik even weggekeken. Ja mensen, ik heb ECHT even de andere kant op gekeken. Pat heeft zelfs even zijn stoel 180 graden omgedraaid. Al betwijfel ik of hij er iets in zou zien. Als verloskundige had ik natuurlijk ook het voorrecht om meerdere echo’s  te krijgen. We hadden immers in de praktijk zelf een echo-apparaat en Silvia maakte met liefde af en toe een echo. En al die keren hebben we het geslacht niet gezien. We kregen de echo’s die Silvia maakte ook op dvd. Maar de dvd hebben we in de zwangerschap niet bekeken, want dan kon natuurlijk zomaar het geslacht in beeld komen. We hielden ons er trouw aan. Naarmate de zwangerschap vorderde  werden we natuurlijk af en toe wel heel erg nieuwsgierig. Pat had wel vanaf het begin af aan al het gevoel dat het een meisje zou worden. Uiteraard ook nergens op gebaseerd! Maar goed, dat was zijn gevoel. Ik had er niet echt een gevoel bij. De ene keer dacht ik een meisje, de andere keer een jongen. Of misschien liet ik mezelf niet echt toe een ‘gevoel’ te hebben. Ik dacht; als ik het straks fout heb dan heb ik misschien het gevoel dat ik helemaal geen connectie met hem of haar heb gehad. Nou die gedachte slaat natuurlijk al helemaal nergens op. Maar ik hield daardoor toch maar de hele zwangerschap vol dat ik er geen gevoel bij had!

Links Adelina 33 weken zwanger, rechts Amelia 38 weken zwanger

Mijn zus Amelia en zwager Stanley wisten wel wat ze zouden krijgen. Die vonden het wel leuk om het van tevoren te weten en wellicht ook wel praktisch. Maar dat wij het niet wilden weten, daar hadden ze ook wel begrip voor. Amelia en ik zijn tijdens de zwangerschap samen op de foto geweest. Een beetje aan het eind, allebei een dikke buik. We hebben één foto met twee blote buiken met daar omheen lintjes. Amelia had een blauw lint om haar buik en ik had één blauw lint en één roze lint. Het idee was; we weten niet wat het is, dus dan doen we allebei de kleuren. Eén van de beste vriendinnen van Amelia reageerde heel erg verrast op de foto; ‘Krijgt Adelina een tweeling??!!’ Kun je nagaan; dat je het geslacht weet van je ongeboren kind is voor sommige mensen echt vanzelfsprekend.

Maar als je het dan eenmaal weet bij de 20-weken-echo, hoe zeker ben je dan van je zaak? De echoscopiste zegt nooit dat ze het 100% zeker weet. Mijn ex-collega Heleen uit Zeist zei wel eens; ‘ik kan goed zien dat het een meisje is, maar pin me er niet op vast want ik kom de muren niet blauw verven!' Sommige mensen zijn zich er wel van bewust dat de echoscopiste het ook mis kan hebben en gaan dan toch nog voor veilige kleuren in de kamer. Maar ik durf ook wel te zeggen dat heel zelden voorkomt dat ze het fout hebben. Maar toch gebeurt het! Ik heb het zelf meegemaakt.  Bij Cindy en Aart deed ik een hele leuke thuisbevalling, ze kregen hun tweede kind. Net als bij hun eerste bevalling hadden ze de familie uitgenodigd om beneden te zitten. De eerste keer vonden ze het wel wat druk in de kamer gelijk na de geboorte van hun dochter Zoë. Maar toch vonden ze het ook gezellig. Dus ze hadden afgesproken dat de familie beneden in de woonkamer zou zitten en pas naar boven zouden gaan als alles achter de rug was en ze ook echt een seintje zouden krijgen van ons dat het oke was om te gaan kijken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik vond het daar maar een gezellige boel. Wat een leuke mensen! Een heel relaxte sfeer. Cindy vertelde dat ze een meisje krijgen. Dat was ook wel te zien aan de babykamer, mooie roze gordijnen. De bevalling ging heel snel en verliep voorspoedig. Voor ik wist had ik de kleine al lekker warm bij mama op haar buik gelegd. Gelijk afgedroogd en inpakt in warme doeken. Als mensen niet weten wat geslacht is, laat ik ze dus snel zelf kijken. Maar in dit geval wisten ze het al, dus eigenlijk waren we er niet zo mee bezig. Tot ik vroeg: ‘Is het wel een meisje?’ Cindy antwoordde: ‘Ja het is een meisje’. Ik grapte: ‘Heb je al gekeken dan?’ En terwijl ik dat zei tilde ik de doeken op en wat ik zag kun je natuurlijk wel raden! Verschrikt zagen we dat het toch echt een jongen was! En de reactie die daarop volgde was prachtig! Cindy en Aart gilden het uit en hebben ZO hard gelachen! Op dat moment was de kraamverzorgende net foto’s aan het maken, dus die eerste reactie staat ook nog eens op de foto. GEWELDIG!! Ze hadden al een dochter, dus dit was natuurlijk toch wel heel leuk. Gelijk kwamen er twee oma’s de trap op stormen. Ik denk dat het beneden heel raar klonk, ze wilden natuurlijk heel graag weten wat er aan de hand was. Ze zouden wachten tot ze een teken zouden krijgen, maar ze hielden het beneden niet vol. De deur ging open en ze vroegen; ‘Wat is hier aan de hand?!’ Cindy riep heel hard; ‘HET IS EEN JONGEN!!’ Opa kwam even later ook de kamer in en vertelde dat hij nog wel zoveel moeite gedaan had om de roze gordijnen op te hangen. Even is de kleine naamloos geweest. Tja, Cindy en Aart hadden alleen een meisjesnaam bedacht. Maar toen ik daar twee dagen later op kraamvisite kwam waren ze eruit; Zoë heeft een broertje en hij heet Dex!

Zoals ik net al zei, dit komt heel weinig voor. Maar het meest bizarre moment moest nog komen in die dienst. Het was een hele drukke dienst. Tussen 18h30 en 9h00 heb ik vier bevallingen gedaan. Het is een dienst die ik niet snel of misschien nooit meer zal vergeten. Ik was die nacht voor een bevalling in het ziekenhuis en ik sprak daar een verpleegkundige. Ze zei: ‘Gisteravond is hier een jongetje geboren. De ouders dachten dat het een meisje zou zijn, het was zo goed te zien op de echo. Maar het was toch echt een jongen!’ Dus ik reageerde: ‘Ja daar was ik bij! Maar dat was niet hier, dat was thuis!’ Nou, daar was ze het niet mee eens. Volgens haar was het toch echt op de verloskamers. En gelijk had ze! Precies hetzelfde was gebeurd in het ziekenhuis op bijna hetzelfde moment! Deze mensen waren er wat minder blij mee. Ik ben later nog bij hen thuis geweest voor de kraamvisite. Het was hun eerste kindje. Je bent toch voorbereid op een meisje, je hebt aardig wat spulletjes roze. En je familie en vrienden hebben al cadeaus voor je, roze cadeaus. Ik kon me er zeker wat bij voorstellen. Maar natuurlijk waren ze wel heel blij met hun gezonde zoon.

Naast deze twee casussen heb ik dit zelf nooit meegemaakt. Wel heel toevallig dat ze op dezelfde avond zijn geboren. Ik hoop niet dat ik mensen hier mee afschrik. Het is echt een kleine kans dat een echoscopiste het fout heeft gezien, dus ik denk dat je gerust los kunt gaan met roze of blauw als je dat wilt. Maar je moet altijd in je achterhoofd houden dat het anders zou kunnen zijn. Maar voor ons ging dat niet op. Wij hadden gewoonweg nog geen idee.

 

Wisten jullie van tevoren het geslacht? Waarom wilden jullie het graag weten of waarom juist niet? Of ben je nu zwanger en ben je razend nieuwsgierig?

Reacties

  1. felicia felicia

    ja wij wilden het alle twee weten vooral mijn man
    en vooral bij de derde en vierde want wij hoopte zo vuurig op een jongetje
    daar heb ik nooit een geheim van gemaakt
    en super gelukkig bij de 20 weken echo van de vierde zij de verloskundige en weten julie al wat het word ?
    wij van nee zij en willen julie het weten?
    wij ja heel graag toen zij ze het is een jongetje kijk maar en ze liet het zieb haha heel duidelijk
    wij hebben echt 3 schatten van meisjes
    maar een jongetje heb ik altijd al gewild
    nog voor ik kinderen had.
    het leuke is ook dat jasmijn ons derde prinsesje maar 1 jaar en 5 maanden scheelt met haar broertje :)

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »